Tip: automatisch een mail ontvangen als er een nieuwe blog geplaatst is? Schrijf je hier in!


Writer’s Blog (11): And It’s Gone

Eindstand: 112.824 woorden

30 maart 2018, twee minuten voor half elf.
Het is vrijdag. Buiten hoor ik wat geroezemoes op straat. Een groepje fietsende jongeren komt lachend voorbij, vermoedelijk op weg naar de soos of een of andere feesttent. Was vandaag niet dat festival dat ze al weken met van die grote billboards langs de snelweg en op trekkers in de polder aankondigen? Of was dat volgende week? Het gelach van de jongeren verstomt tot er niets anders hoorbaar is dan het monotone geruis van de ventilator van mijn laptop. En mijn hartslag. Altijd die aanwezige hartslag, vooral als ik even nergens anders aan denk. Het is een vloek en een zegen.

Lees verder “Writer’s Blog (11): And It’s Gone”

Writer’s Blog (11): And It’s Gone

Mijn leven als hart- en schildklierpatiënt, deel 11

Wat moet je nou als eerste zin opschrijven als je je blog voor bijna twee jaar niet hebt aangeraakt? Een lastige kwestie, die me dan maar doet terugvallen op een oude wijsheid van Confucius: “voelt het schrijven allemaal nog ietwat vaag, begin dan met een retorische vraag”. Voila!

Allereerst: oprechte excuses voor mijn lange afwezigheid. Ik ben niet dood, ik ben niet uitgeschreven, maar ik had na mijn laatste persbericht wel wat behoefte aan een weekendje rust. Dat weekendje werd een week, die week werd een maand, die maand die werd een jaar en voor je het weet heb je ineens een songtekst van Guus Meeuwis op papier staan. Nu er inmiddels zelfs bijna twee jaar voorbij zijn attendeerde mijn omgeving me er dan ook op dat het wel weer eens tijd werd om de pen op te pakken. Bij deze!

Allereerst: hoe gaat het met mij? Momenteel gaat het weer goed, met de nadruk op het woordje ‘weer’. Nadat ik jullie in april 2016 achterliet gaf ik vol trots aan dat ik weer was begonnen met wielrennen. Het is min of meer bij dat beginnetje gebleven, maar ik heb nog steeds de hoop dat het binnenkort echt goed gaat komen. Gedurende 2016 werd mijn hart steeds stabieler, en begin 2017 was er ineens overdonderend goed nieuws: de pompkracht is vooruit gegaan!

Even ter illustratie: de kans dat dit zou gebeuren werd door de cardioloog als miniem beschouwd, zeker nadat er in de maanden direct na mijn hartstilstand geen verbetering was opgetreden. Hebben mijn hart en ik die witte jassen toch maar mooi even bij de neus genomen! De verbeterde pompfunctie was dus een enorme positieve verassing en leidde tot de conclusie dat 1) ik waarschijnlijk toch geen progressieve hartspierziekte heb (al is dat nog niet helemaal duidelijk) en 2) dat ik mocht stoppen met het medicijn Amiodaron.

Even voor de goede orde: Amiodaron is troep. De reclamefolder belooft dat je met het gebruik ervan vrijwel geen hartritmestoornissen meer hebt. En eerlijk is eerlijk, daar hebben ze grotendeels gelijk in. In de tijd dat ik het medicijn slikte was mijn hart duidelijk rustiger. Wat ze er niet bij vertellen is dat er een addertje onder het gras zit. Een paar addertjes. Een complete slangenkuil. Om een lang verhaal kort te maken: met dat spul wist ik hoe het voelt om geen pigment te hebben. Bij het eerste straaltje zonlicht van het jaar – ergens in februari – viel het al op dat ik meteen een rood gezicht kreeg. Dat werd steeds erger, tot het in de zomer net voelde of ik bij ieder moment uit de schaduw een bad nam in de krater van de Vesuvius. Geen pretje dus.

Als de scheikundige weergave er al uitziet als een of ander monster weet je wel dat je met serieuze shit te maken hebt

Bijwerking twee was een langetermijnprojectje. Tijdens het gebruik had ik nergens last van, maar afgelopen herfst (toen ik dus al ruim acht maanden met het spul gestopt was) begon de ellende. Langzaam maar zeker verloor ik steeds meer energie en werd het lastiger om me te concentreren. Aanvankelijk dacht ik dat dat kwam door drukte op het werk – we waren net op dat moment bezig om een groot project af te ronden – maar het werd steeds erger. Tijdens een routinecontrole in het ziekenhuis (nota bene voor m’n hart) viel ineens op dat mijn schildklier op hol was geslagen.

Voor degenen onder jullie die wat minder medisch geschoold zijn: de schildklier is een soort van metronoom waar de rest van je lichaam naar luistert. Als je schildklier te snel gaat, dan gaan alle andere processen in je lichaam dat ook. Het verklaarde ineens waarom mijn hartslag – die maanden rond de 50 had gezeten in rust – ineens ruim boven de 100 zat. Het verklaarde ook waarom ik zelfs in de vrieskou nog liep te zweten als een otter, en waarom ik in een paar maanden 20 kilo gewicht was verloren. Er was dus ineens 25% minder Niels Colijn op de wereld, en dat allemaal door zo’n irritant kliertje! Het spreekt voor zich dat dat uiteraard allemaal niet de bedoeling was, dus besloot ik om de stoute schoenen aan te trekken en te gaan genezen. Dat viel nog niet mee: de artsen gaven aan dat een ontstoken schiildklier vanzelf over zou gaan, al kom dat wel een maand of drie duren. Drie maanden! De enige snellere weg bleek een kuur van Prednison te zijn, maar dat leek me op z’n zachtst gezegd “nie zo’n pret”. Dus werd het uitzieken geblazen.

Voordat jullie denken dat dit weer een JNWHAHZJONEMH ( =Jeetje Niels, Wat Heftig Allemaal, Het Zit Jou Ook Nooit Eens Mee Hè)-blog wordt: het heeft even geduurd, maar mijn schildklier is gestopt met klieren en het gaat allemaal een stuk beter met me. Sterker nog: ik heb de afgelopen twee jaar genoeg mooie dingen meegemaakt!

Allereerst was er natuurlijk het fantastische nieuws rondom mijn hart. De impact daarvan bleek een stuk groter dan ik aanvankelijk dacht, omdat je het ziekbeeld dat je het jaar ervoor zorgvuldig hebt opgebouwd ineens weer volledig overboord kunt gooien en je jezelf de vragen opnieuw moet gaan stellen. Ben ik eigenlijk wel een chronische hartpatiënt? Het antwoord op de vraag heb ik tot vandaag helaas nog niet gevonden, maar de zoektocht gaat verder. In ieder geval is het natuurlijk een geweldig lichtpunt dat het zwaard van Damokles dat een jaar lang dreigend boven mijn hoofd heeft gehangen misschien uiteindelijk toch slechts een cocktailprikkertje blijkt te zijn geweest. Of zoiets.

Ander goed nieuws: ik ga trouwen!

Na negen fantastische jaren heb ik eindelijk de moed gevonden om Ascha – de reden dat ik er nog ben om dit blog te schrijven – ten huwelijk te vragen. Dit ging uiteraard gepaard met de nodige rituelen, maar om een lang verhaal kort te maken: ze zei ja! Dus stortten we ons vol enthousiasme in het avontuur dat trouwen heet, een epische queeste waar ik nog menig blog over vol zou kunnen lullen. Misschien dat ik dat nog wel ga doen ook. In ieder geval is het avontuur bijna ten einde, want over minder dan vier weken is de grote dag aangebroken. Eindelijk!

Nog een flinke verandering: ik heb een andere baan! Een paar maanden na het schrijven van mijn vorige blog (april 2016) realiseerde ik me dat het bedrijf waar ik op dat moment voor werkte niet meer zo goed bij me paste, en dat het tijd werd voor iets anders. Nee, ik heb niet mijn werk opzij gezet om voor chimpansees te gaan zorgen in de binnenlanden van Burkina Faso of om trainer te worden in Mindfulness en Yoga: ik werk nog steeds heel saai in de ICT en doe nog steeds hetzelfde werk (testen), maar dan wel voor een bedrijf waar ik me een stuk beter thuis voel. Inmiddels zit ik er al ruim anderhalf jaar en liggen er nog een hoop mooie plannen en projecten in het verschiet. Daarover meer in een volgend blog.

Ter afsluiting wil ik toch nog iets kwijt over “dat andere project” waar ik regelmatig over geschreven heb. Om de ongestelde vraag maar meteen te beantwoorden: ja, ik heb voortgang gemaakt met mijn boek. En hoe. Om met een cliffhanger te eindigen: daarover meer in mijn volgende blog! Hopelijk nu binnen twee jaar 🙂

Mijn leven als hart- en schildklierpatiënt, deel 11

Referendum om niks

Ik ben er helemaal klaar voor.
Pootjes op de bank, zak chips in de ene hand en de afstandsbediening in de andere, lekker een avondje onderuitgezakt toekijken hoe onder begeleiding van de zalvende woorden van Ferry Mingelen (oh wacht, die is er niet meer bij) een kaart van Nederland langzaam wordt ingekleurd met rode of groene vlakjes. Waar ik het over heb? De belangrijkste politieke gebeurtenis in een jaar waarin de VVD en PvdA wéér niet met ruzie uit elkaar zullen gaan: het Raadgevend Referendum over het Associatieverdrag met Oekraïne. Jawel, we mogen weer naar de stembus. En dit keer gaat het over iets superbelangrijks. Veranderingen in de zorg? Het afschaffen van de studiefinanciering? Nee, we mogen met z’n allen gezellig gaan stemmen of er wel of niet een handelsverdrag wordt opgezet met een land waarvan de economie net zo groot is als die van Gelderland. Niet meer dan redelijk dat we daar als burger een stem in mogen hebben. Daar blijft het ook bij, want het is slechts een “raadgevend” referendum, wat inhoudt dat de regering er wel naar moet luisteren, maar er in principe niks mee hoeft te doen. Logisch, als het om zoiets belangrijks gaat.

Lees verder “Referendum om niks”

Referendum om niks

Lente!

maxresdefault

Beste lezers! Allereerst mijn welgemeende excuses voor mijn langdurige afwezigheid. Mijn laatste blog is alweer van drie weken geleden, dus ik begrijp dat ik nogal wat uit te leggen heb. Geen zorgen, er is geen plotselinge verslechtering in mijn situatie opgetreden die me het schrijven belemmert. Januari en februari waren twee tropenmaanden op schrijfgebied en daardoor behoorlijk uitputtend. Tijdens de negen weken dat ik aan mijn boek geschreven heb had ik er geen last van (okee, een enkele dip daargelaten) maar daarna sloeg het in volle hevigheid toe: gebrek aan inspiratie. Begin maart ging het nog wel een beetje, maar al vrij snel daarna kon ik de conclusie trekken dat de koek echt op was. Boem. Finito.

Lees verder “Lente!”

Lente!

Writer’s Blog (10)

Tussenstand: 108.007 woorden

Eigenlijk kan ik de tussenstand hierboven net zo goed weglaten, want de kans dat die de komende tijd nog de hoogte in zal schieten is vrijwel nihil. Wat ik de afgelopen week heb gedaan? Ik heb de epiloog van het verhaal geschreven, waardoor het geheel nu wel min of meer is afgerond, maar dat is het ook wel zo’n beetje. Ik denk dat de kans groter is dat de meter vanaf dit moment zal gaan teruglopen, want ja, schrijven is schrappen.

Lees verder “Writer’s Blog (10)”

Writer’s Blog (10)

Writer’s Blog (9)

book-the-end-wallpaper-1920x1200

Tussenstand: 106.832 woorden

De oplettende lezers zullen vast wel gemerkt hebben dat ik heb gezondigd.
Vorige week vrijdag verscheen er namelijk geen nieuw blogbericht: de eerste keer dit jaar dat ik geskipt heb. Nou had ik natuurlijk in het weekend ervoor al wel een extra blog geschreven, maar toch. Geen zorgen mensen, ik leef nog, en bovendien had ik een uitstekende reden om een weekje vrij te nemen. Ik heb namelijk groot nieuws: ik ben er doorheen. Het verhaal staat op papier. Done. Finito.

Lees verder “Writer’s Blog (9)”

Writer’s Blog (9)

De belangrijkste rechtszaak aller tijden?

Normaal blog ik niet over zaken die niet direct met mezelf te maken hebben. Er wordt op internet al meer dan genoeg geschreven over het zogenaamd uiteenvallen van Europa, de vluchtelingencrisis, een naderende oorlog tussen Rusland en Turkije of waarom Louis van Gaal er nog altijd niet is uitgetrapt bij Manchester United. Geen probleem, want er worden over het algemeen mensen aan het woord gelaten die er toch veel meer vanaf weten dan ikzelf. Laat mij maar gewoon m’n boekje schrijven, lekker anoniem tussen alle grotere wereldproblemen. Is voor iedereen beter.

Soms gebeuren er echter dingen in de wereld die zich op de achtergrond afspelen maar waaraan eigenlijk veel meer aandacht zou moeten worden geschonken. Dan voel ik een soort drijfveer om daar iets over op papier te zetten, zeker als het gaat om iets wat me na aan het hart ligt. Dat was deze week iets wat zich afspeelde in de juridische wereld van de Verenigde Staten. Jawel, het land van onbegrensde mogelijkheden, waar je als omhooggevallen miljardair een gooi kan doen naar het presidentschap door alleen maar oneliners te roepen zonder daarbij ook maar één serieus argument aan te dragen. En het ergste is, dan maak je nog serieus kans ook. Maar goed, aan de waanzin daarvan zou ik vast nog wel een blog kunnen wijden, maar dat gaat het dit keer niet over. Deze kwestie speelt zich af op een heel ander niveau, en is een stukje ingrijpender.

Lees verder “De belangrijkste rechtszaak aller tijden?”

De belangrijkste rechtszaak aller tijden?

Writer’s Blog (8)

Tussenstand: 83.970 woorden

Zul je net zien: schrijf je vorige week een hele blog over hoe je energie opraakt en dat je bijna “uitgeput” bent, wordt er een paar uur later ergens in je hoofd een nieuw blik energie opengetrokken waardoor het ineens lijkt of je weer weken vooruit kunt. Het kan raar lopen. In ieder geval heb ik deze week weer een mooie sprong voorwaarts gemaakt en komt het einde steeds meer in zicht. Ik moet nog twee belangrijke scenes uitwerken, en dan zou ik ongeveer bij de finishlijn moeten zijn. Mijn inschatting? Nog een week of 2 á 3, en dan kan de eerste fles champagne open. Maar om het toch nog even spannend te houden: er is een kaper op de kust. Een mogelijke belemmering van het proces. Iets dat schreeuwt om mijn onverdeelde aandacht.

Lees verder “Writer’s Blog (8)”

Writer’s Blog (8)

Writer’s Blog (7)

Tussenstand: 69.222 woorden

tired-of-writing

Weer een week verder. Twee dingen zijn me de afgelopen zeven dagen opgevallen:

  1. Ik ben bijna de 70.000 woorden gepasseerd. Een nieuwe mijlpaal: ik heb namelijk nog eens door wat oudere documenten van mezelf gebladerd, maar het lijkt erop dat dit het grootste aantal woorden is dat ik ooit in één document heb weggetikt. Twee weken terug spraken we nog over de magische grens van de vijftigduizend, maar nu komt het echte einde al in zicht. Het is nog slechts een vaag puntje aan de horizon, maar het is er wel degelijk.
  2. Ik ben bijna uitgeput.

Lees verder “Writer’s Blog (7)”

Writer’s Blog (7)