Mijn leven als hartpatiënt, deel 1

Zo. De kop is eraf, hierbij verklaar ik het dagboek “Mijn leven als hartpatiënt” voor geopend. Zware titel misschien? Ik denk het wel, maar volgens de cardioloog moet ik “er mee leren leven dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb”. Vanaf heden wil ik dus te boek staan als hartpatiënt. Met alle leuke extraatjes die erbij horen. Invalidenparkeerplaats? Opgerot. MIJN plekje. Collecteren voor jonge hartpatiëntjes? That’s me, man. In hart en nieren.

Waarom dit dagboek? Meerdere redenen. Eén: schrijven is leuk (vind ik). Twee: schrijven lucht op. Nu ik hier met half verkrampte vingers en samengeperste tanden het toetsenbord gesel voel ik gewoon hoe een deel van de frustratie eruit stroomt. Dat lucht effe op. De derde reden, en misschien wel de meest ingrijpende, is dat het mij en anderen een inkijkje biedt in het leven hoe het er op dit moment voorstaat. Zodat ik er zelf later weer met een glimlach op terug kan blikken als het allemaal weer een stuk beter gaat.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 1”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 1