Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis

Over zogenaamde bijna-dood-ervaringen (Engels: near death experiences) is in de loop der jaren al heel wat gezegd en geschreven. Mensen die er eentje meemaken omschrijven de situatie vaak met bewoordingen als “losraken van het lichaam”, “volledige rust en kalmte” en “een donkere tunnel met wit licht aan het eind”. Overal het algemeen zijn de meeste ervaringen opmerkelijk positief en er schijnen zelfs mensen te zijn die het een kick vinden om er eentje mee te maken (zie ook de nogal lugubere film Flatliners als voorbeeld). Complete boeken zijn er volgeschreven over ervaringen die mensen in het voorportaal van het hiernamaals hebben meegemaakt, en over het algemeen zijn mensen er na afloop dan ook heilig van overtuigd dat er daadwerkelijk een leven na de dood is. Wat betreft mijn eigen ervaring heb ik geen boek nodig, maar heb ik aan vier letters voldoende: niks. Misschien komt het omdat ik op het moment van de hartstilstand nog lag te slapen, maar de hele bijna-dood-ervaring valt voor mij samen te vatten in de volgende zin: op donderdagavond ging ik na een dag fietsen moe en voldaan naar bed, en vervolgens werd ik zondagochtend wakker in een ziekenhuisbed: vastgesnoerd, gedrogeerd en bovendien volkomen in verwarring.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis

Mijn leven als hartpatiënt, deel 2

Het leuke van een blog is dat je er naar kunt kijken als een geoloog die aardlagen bestudeert: door naar de structuur en de toon te kijken van de verschillende items kun je precies zien hoe iemand zich in een bepaalde periode voelde. Dat in ogenschouw nemend was mijn vorige blog een periode van actief vulkanisme. De frustratie druipt er werkelijk van af. Nu, twee weken later moet ik eigenlijk alweer toegeven dat de situatie weer heel anders is. Daarover later meer.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 2”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 2

Mijn leven als hartpatiënt, deel 1

Zo. De kop is eraf, hierbij verklaar ik het dagboek “Mijn leven als hartpatiënt” voor geopend. Zware titel misschien? Ik denk het wel, maar volgens de cardioloog moet ik “er mee leren leven dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb”. Vanaf heden wil ik dus te boek staan als hartpatiënt. Met alle leuke extraatjes die erbij horen. Invalidenparkeerplaats? Opgerot. MIJN plekje. Collecteren voor jonge hartpatiëntjes? That’s me, man. In hart en nieren.

Waarom dit dagboek? Meerdere redenen. Eén: schrijven is leuk (vind ik). Twee: schrijven lucht op. Nu ik hier met half verkrampte vingers en samengeperste tanden het toetsenbord gesel voel ik gewoon hoe een deel van de frustratie eruit stroomt. Dat lucht effe op. De derde reden, en misschien wel de meest ingrijpende, is dat het mij en anderen een inkijkje biedt in het leven hoe het er op dit moment voorstaat. Zodat ik er zelf later weer met een glimlach op terug kan blikken als het allemaal weer een stuk beter gaat.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 1”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 1