Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken

Op het moment dat ik dit blog schrijf is het dinsdag 15 december. Op de dag af zeven maanden geleden dat mijn hart besloot om het bijltje er bij neer te leggen. Zeven maanden die in sommige opzichten een draaikolk waren van emoties, maar toch ook voorbij zijn gevlogen. In deze tijd ben ik uitgegroeid van een gezonde jongvolwassene tot hartpatiënt. Die verandering ging niet zonder slag of stoot, en ik merk nog steeds wel dat ik het er regelmatig moeilijk mee heb, maar ook vind ik steeds meer berusting in mijn lot. Al met al is het allemaal zo erg nog niet.

Soms stel ik mezelf nog wel eens de vraag: als ik terug zou kunnen naar de situatie voor 15 mei 2015, zou ik het dan doen? Het antwoord is zowel ja als nee. Liever had ik mezelf en mijn omgeving het hele ellendige proces bespaard, en alle rompslomp eromheen. Toch moet ik ook toegeven dat niet alles een negatieve impact heeft gehad. Sterker nog, ik vermoed dat het mijn leven in zekere zin positief veranderd heeft. Tuurlijk, het niet kunnen werken en thuiszitten was op sommige momenten enorm vervelend, maar daardoor heb ik ook kunnen beseffen dat ik in de tijd ervoor soms wel erg veel met werk bezig was. Misschien zelfs teveel (zo zat ik in 2014 dicht tegen een burn-out aan), maar dat is nu voorbij. Nu kan ik het me veroorloven om het werk op de tweede of derde plaats te laten komen en af en toe rust te pakken als dat nodig is. Dat is enorm fijn, en er is ook niemand die daar bezwaar tegen maakt.

Het mooiste vind ik nog wel het feit dat ik de knop in m’n hoofd dusdanig heb kunnen omzetten dat ik nu tegen mezelf kan zeggen dat ik vooral nog energie ga steken in dingen die ik écht leuk vind. Zo heb ik de laatste maanden weer veel extra energie gestoken in bepaalde hobby’s (bijv. Xinix), en dat levert een hoop voldoening op. Het mooiste is nog wel dat ik eindelijk weer hebben kunnen oppikken wat ik sinds mijn tienerjaren een beetje heb laten versloffen: het schrijven van verhalen. Het lijkt wel alsof een jarenlange barrière die mij hierin tegenhield ineens is weggevallen. Het feit dat ik nu weer een creatieve uitlaatklep heb gevonden om mijn gedachtekronkels te laten wegvloeien, zorgt bovendien voor een hoop rust in mijn hoofd.

Wat betreft de toekomst: die zie ik (met een kleine slag om de arm) over het algemeen positief in. Natuurlijk maak ik me wel regelmatig zorgen, vooral als ik weer eens een ritmestoornis heb of me niet goed voel. Al snel kruipt er dan een duiveltje vanuit m’n onderbuik omhoog dat me constant dingen influistert als: je hart gaat achteruit, je gaat de veertig niet halen. Misschien zelfs de dertig niet. Gelukkig blijft dit duiveltje steeds vaker onderin zitten. Wat mijn werk betreft ben ik voorzichtiger geworden: ik ben nog steeds van plan om verder te groeien, maar ik ben niet meer zo streberig als vroeger. Werk was voor mij al nooit het belangrijkste, en nu is dat zeker niet meer het geval. Wat schrijven betreft ben ik vooral heel ambitieus: deze serie over mijn leven als hartpatiënt is na dit bericht voorlopig afgelopen, maar in mijn hoofd ben ik alweer druk bezig over een volgende serie. Die zal gaan over een droom die ik al heb sinds mijn kindertijd: zelf een roman schrijven. 2016 is het jaar waarin ik dat opnieuw ga proberen, en daar zal mijn volgende blogserie over gaan.

Verder heb ik al deze tijd mogen ervaren hoe fijn het is om mensen om je heen te hebben die met je meeleven en je continu blijven ondersteunen. Vooral mijn ouders hebben daarin een grote rol gespeeld, zij wisten me telkens weer op te beuren als ik weer eens een keertje zat te mokken of verdrietig was. En uiteraard mag ik Ascha niet vergeten, mijn lieve vriendin. De afgelopen maanden heb ik enorm veel respect voor haar gekregen door alles wat ze voor me betekend heeft. Het is niet misselijk om iemand die je zo nabij staat te moeten reanimeren, maar ze heeft het toch maar mooi gedaan. Daarnaast is ze zo moedig geweest om toch meteen  weer naast me in bed te kruipen toen ik terugkwam uit het ziekenhuis, terwijl dat juist de plek was waar ze mij aantrof terwijl ik lag te spartelen. Sterker nog, ze heeft zich zelfs opgegeven voor een cursus EHBO en we hebben samen een reanimatietraining doorlopen, met succes. Ik weet niet of ik het zelf allemaal had kunnen opbrengen!

Tenslotte nog even een bedankje aan alle lezers van deze serie die ik over 10 weken uitgesmeerd heb. Ik heb veel positieve reacties mogen ontvangen en daardoor ook een hoop leuke gesprekken gevoerd. Mijn klaagzang zit er nu op, dus jullie kunnen mijn blog nu verder met een gerust hart achterlaten. Maar wees ook welkom om af en toe terug te keren om mijn andere verhalen te lezen! Prettige feestdagen alvast. De volgende serie begint in januari!

Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken

3 gedachten over “Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken

  1. Bert en Henriette schreef:

    Hoi Niels,
    door de omgang met jouw vader en moeder zijn wij jouw blogs gaan lezen. Interessant, maar ook beangstigend. Knap zoals jij er mee omgaat en accepteerde.
    Wij zijn benieuwd naar de resultaten van de pompfunctie van jouw hart: toegenomen ??

    Ook zijn wij in afwachting van de blogs over jouw roman.

    Veel goeds kerel!

  2. Nel schreef:

    Hoi Niels,
    De eerste blogs had ik al een hele tijd geleden gelezen. Nu heb ik net vanaf hello fresh tot en met blog 9 gelezen.
    Met een glimlach en met een frons heb ik het gelezen. “Genoten” heb ik ervan.
    De humor die er in zit…..zo herkenbaar van 15, 16 ? jaar geleden.
    Toen wou je al schrijver worden! Wie weet……
    Maar ik ga in ieder geval verder met het lezen van je blogs.

    NIELS, succes met alles!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *