Writer’s Blog (5)

finish-line

Tussenstand: 46.000 woorden

Nog twee dagen en de schrijfmaand zit erop, en zoals je ziet: ik ben er nog niet. De laatste loodjes wegen vaak het zwaarst, en dat geldt zeker voor deze laatste week. Het is overigens niet zo dat ik geen inspiratie meer heb of iets dergelijks, maar de combinatie van een nieuw project op het werk en een nieuwe locatie (ik ben van Etten-Leur verhuisd naar Capelle aan de IJssel) en al het wennen dat daarbij komt kijken heeft er toe geleid dat ik er nog steeds niet ben. Best frustrerend dat het laatste stukje naar de finishlijn nog zoveel moeite kost, maar ach, dat maakt het ook wel weer spannend voor jullie – de lezers. Gelukkig hebben we nog een druilerig weekend voor de boeg, dus nog een mooie kans om de laatste 4.000 woorden op papier te krijgen. Ik zal live verslag doen van de finish!

Om toch weer even een uitstapje te maken: deze week moest ik opnieuw op controle in het ziekenhuis, om weer eens naar mijn ICD te laten kijken. Deze moet namelijk eens in het halfjaar gecontroleerd worden, om te kijken of alles nog werkt en nog er nog bijzondere dingen geregistreerd zijn. Dat is overigens een best grappig proces: je zit op een stoel en krijgt een soort plastic schoenlepel over je schouders gedrapeerd, waarna een computer die naast je staat in een seconde of tien alle gegevens heeft ingelezen. Bovendien zie je dan ook meteen wat je huidige hartslag is. Meestal doen ze dan ook meteen een testje, waarbij de ICD-controleur het apparaat de opdracht geeft om je hartslag te versnellen. Dat kan het ding namelijk ook. Zoals je je misschien kunt voorstellen is dat niet echt een pretje: je hartslag van 50 slagen per minuut wordt dan in een paar seconden naar 140 gebracht – het voelt alsof je binnen drie tellen een marathon hebt gelopen, of dat je vanuit het niets ineens volledig in paniek raakt. Geen fijn gevoel, maar gelukkig duurt het dan ook niet lang.

Anyway, om een lang verhaal kort te maken: we (ik) staan er goed voor! De afgelopen zes maanden heeft de ICD slechts een aantal keer geregistreerd dat de hartslag buitenproportioneel hoog was, en dat vond allemaal plaats tussen 8 en 18 oktober (dat was de moeilijkste periode waarin ik ook mijn eerste blogs heb geschreven). Vanaf 20 oktober ben ik begonnen met andere medicijnen, en sindsdien heeft het apparaat niks meer geregistreerd. Uiteraard kan het ook aan de bijzondere therapie hebben gelegen die ik sinds september volg, maar ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. Enige uitzondering: afgelopen zaterdag waren er nog een paar (te) hoge pieken, maar toen moest ik tappen in Xinix (een gruwelijk drukke avond) en heb ik redelijk veel met kratten bier en frisdrank lopen sjouwen. Advies van de arts: niet meer doen. Weten we dat ook weer.

Omdat het nu weer wat beter gaat, gaan ze mijn medicijnen verder verhogen. Nu hoor ik je denken: is dat niet tegenstrijdig? Misschien wel, maar voor mij betekent het dat ze me nu de dosis gaan geven die ze eigenlijk vanaf het begin al wilden geven, maar wat nooit kon omdat mijn hartslag en bloeddruk nog niet de goede waarden hadden. Volgens de cardioloog – dezelfde hork die me al maanden behandelt – doen de artsen nu wat Napoleon eigenlijk had moeten doen: op meerdere fronten aanvallen (dit waren zijn letterlijke woorden). In die zin zou je de extra medicijnen dus als extra versterkingen kunnen zien. Hij wist er nog wel even fijntjes bij te melden dat ik er hoogstwaarschijnlijk nooit meer van af zal komen. Daar had ik stiekem wel een beetje op gehoopt, en dat geeft het geheel toch een beetje een bittere nasmaak.

Samenvattend: het gaat goed met me. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal – door het oppikken van de schrijfhobby heb ik nu veel meer zielsrust dan in de jaren ervoor. Over het algemeen was deze januari een erg leuke, en de kers op de taart (de heilige vijftigduizend) zit er aan te komen. Op naar februari!

 

Writer’s Blog (5)

2 gedachten over “Writer’s Blog (5)

  1. Corine schreef:

    Het lukt je dus gewoon! Had ik niet verwacht. Vandaag de laatste woorden. Van die eerste 50.000 dan. Ik ben zwaar onder de indruk. Maar veeeeeeeel mooier, beter, fijner is natuurlijk het bericht dat van je ICD kwam!!! Dat geeft weer een extra prikkel om door te gaan (en te kunnen).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *