Writer’s Blog (4)

Tussenstand: 41.222 woorden

Kijk eens naar het getal op de regel hierboven. Het staat er echt: 41.222! Ruim meer dan de 37.500 waar ik vandaag eigenlijk zou moeten zijn, en dan heb ik zelfs nog een marge van een aantal dagen over. Toen ik op 1 januari begon aan mijn missie, had ik er zelf maar amper geloof in dat ik überhaupt wat woorden op papier zou krijgen, laat staan dat ik binnen een maand ook serieus aan de vijftigduizend zou komen. Nu, amper drie weken later, merk ik plotseling dat de finishlijn in zicht komt. Ik ruik de stal. Het feit dat het tellertje met “aantal woorden te gaan” nu uit nog maar vier cijfers bestaat en dagelijks fors terugloopt, werkt heel motiverend. Stiekem kijk ik dan ook al iets verder voorbij de horizon, naar het boek als geheel. De enorme berg werk die ik voor me zag is al gekrompen tot iets wat nog steeds een forse heuvel is, maar niet meer dan dat. Ja, het zou best eens kunnen gaan lukken.

Nu moet ik er wel meteen bijzeggen dat de werkwijze die ik momenteel hanteer meer gericht is op kwantiteit dan op kwaliteit. Het eerste doel is om het verhaal op papier te krijgen, of het dan ook een leesbaar geheel wordt is een tweede: waarschijnlijk zullen er nog honderden uitbreidingen, weglatingen en correcties volgen. In ieder geval ben ik blij dat deze week erop zit, want dit was het deel van het verhaal dat in mijn hoofd het minst was uitgewerkt en vrij veel moeilijke scènes bevat. Ben ik tevreden over het eindresultaat? Redelijk, al zal ik hier en daar nog stukken moeten wijzigen om het écht goed te krijgen. Was het leuk om te schrijven? Absoluut!

Afijn. Zoals ik had beloofd zou ik deze week dieper ingaan op waar het verhaal waar ik nu al wekenlang over aan het wauwelen ben nou eigenlijk over gaat. Aan alle mensen die denken dat het een autobiografische roman wordt over een jonge hartpatiënt: helaas, ik moet u teleurstellen. Nu ik de serie hartverhalen heb afgerond ben ik er wel even klaar mee, en bovendien heb ik voorlopig alles wel gezegd wat er te zeggen valt. Daarnaast heb ik ook geen zin om een soort stempel op mezelf te drukken alsof ik de belichaming van de jonge ongeneeslijk zieke patiënt zou zijn. Het leven gaat gewoon door, mensen. Wat het dan wel wordt? Een toekomstroman. Niet iets wat zich vele millennia verder afspeelt in een melkwegstelsel hier ver, ver vandaan, maar iets dichter bij huis. Om precies te zijn: Nederland in 2045.

 

nederland water

Zo erg als het op het bovenstaande plaatje wordt voorgeschoteld is het niet, maar feit is wel dat Nederland door de stijgende zeespiegel in 2045 grotendeels ondergelopen is en dat de vier grote steden (Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht) omringd zijn door enorme ringdijken die de inwoners tegen het water beschermen. Verreweg het grootste deel van de bevolking woont dan ook in één van deze vier steden. Erg dicht op elkaars lip dus, maar de reden dat men elkaar niet de hersens inslaat is dat bijna iedereen is verhuisd naar een grote virtuele wereld – Domos – waar ze het grootste deel van hun tijd doorbrengen. Vergeet de Facebooks, Twitters en Hyves, Domos is the new shit. Denk aan Second Life, maar dan in virtual reality. De techniek hierachter is ontwikkeld door een grote Chinees-Indische firma – Eye – en werkt op basis van het lezen en uitsturen van hersengolven door een computer. Iemand die aan Domos “gekoppeld” is (door middel van verbindingen in de nek en de handen) bevindt zich in een soort droomtoestand waarin zijn hersenen alles in de virtuele wereld voor echt aannemen.

Zoals je je misschien wel kunt indenken had de introductie van deze virtuele wereld gigantische gevolgen zoor zowat iedereen op aarde – omdat virtuele spullen niet echt “geproduceerd” hoeven te worden, vanwege dat er geen grondstoffen nodig zijn, kan iedereen vrijwel alles krijgen wat hij of zij wil. Bovendien kan iedereen zijn virtuele alter ego precies zo vormgeven als gewenst. Ben je in het echte leven klein, lelijk of te dik? Geen probleem, je zorgt gewoon dat je een virtuele avatar hebt die lang, knap en dun is. De virtuele wereld werd al gauw zo populair dat deze de “echte” wereld – waar het leven inmiddels een stuk minder aangenaam was geworden door allerlei gebeurtenissen op globale schaal – grotendeels heeft vervangen. Kortom: Domos is een utopische wereld, ingekapseld in een dystopische.

Goed, tot zover het achtergrondverhaal. De hoofdpersoon, de 35-jarige Richard Dijkstra, is journalist en een vrije bekende verschijning in Domos: enkele jaren eerder heeft hij een groot schandaal aan het licht gebracht omtrent een grote leverancier van Eye, waardoor dit bedrijf uiteindelijk ten onder ging. Eye koos een andere leverancier, en Richards naam in de internationale journalistieke wereld was voorgoed gevestigd. Als er op een dag er een persbericht komt dat de CEO van Eye na 20 jaar opstapt en vervangen wordt door de jonge Eliza Mathison, mogen een aantal journalisten van over de hele wereld een kort interview met haar afnemen. Richard ontvangt wegens zijn eerdere prestaties ook een uitnodiging. Zijn baas, hoofdredacteur van een groot tijdschrift, wil graag dat Richard met een scoop komt – een mooi verhaal, dat geen enkel ander medium heeft weten te scoren. Hij gaat op zoek, en uiteindelijk vindt hij ook iets merkwaardigs (wat het exact is blijft nog even geheim) en confronteert hij er Eliza mee tijdens hun interview om haar een uitspraak te doen ontlokken. Eliza slaat echter dicht, en dreigt met sancties als het interview openbaar gemaakt wordt. Richard – nogal een pitbull – is hier niet van onder de indruk en stuurt een uitgebreid verslag naar zijn baas. Deze is echter bang om het te publiceren vanwege de goede banden die zijn tijdschrift heeft met Eye, en hij bang is dat het blad doodgeprocedureerd wordt. Uiteindelijk besloot Richard dan maar om het zelf te publiceren, maar net dat hij op knop drukt om het te plaatsen wordt alles om hem heen zwart en komt hij erachter dat hij niet meer in Domos kan inloggen.

Hij is verbannen, en moet weer in de echte wereld gaan leven. Hier gaat hij op zoek naar het antwoord op de vraag wat er precies mis is met Eliza Mathison en waarom hij is buitengesloten. Hoe het afloopt? Dat vertel ik uiteraard nog niet, maar ik kan alvast verklappen dat er nog een aantal interessante dingen te gebeuren staan.

Dat was het weer voor deze week, volgende week is het de laatste week van januari en zullen we zien of de deadline gehaald is!

Writer’s Blog (4)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *