Writer’s Blog (8)

Tussenstand: 83.970 woorden

Zul je net zien: schrijf je vorige week een hele blog over hoe je energie opraakt en dat je bijna “uitgeput” bent, wordt er een paar uur later ergens in je hoofd een nieuw blik energie opengetrokken waardoor het ineens lijkt of je weer weken vooruit kunt. Het kan raar lopen. In ieder geval heb ik deze week weer een mooie sprong voorwaarts gemaakt en komt het einde steeds meer in zicht. Ik moet nog twee belangrijke scenes uitwerken, en dan zou ik ongeveer bij de finishlijn moeten zijn. Mijn inschatting? Nog een week of 2 á 3, en dan kan de eerste fles champagne open. Maar om het toch nog even spannend te houden: er is een kaper op de kust. Een mogelijke belemmering van het proces. Iets dat schreeuwt om mijn onverdeelde aandacht.

image

Voor de niet-ingewijden onder jullie: het zwarte apparaat onder de TV is een spelcomputer. Niet zomaar een spelcomputer, maar een echte Xbox One, fonkelnieuw. Gekregen als Valentijnscadeautje. Ja, zo’n lieve vriendin heb ik dus. Naast alle aandacht die ik momenteel besteed aan werken en schrijven gunt ze me ook nog plezier op een gameconsole, tijd die ik ook aan haar zou kunnen besteden. Over onbaatzuchtigheid gesproken. Lieverd, als je dit leest, je bent echt geweldig.

Jullie denken misschien: Niels, zo’n apparaat, is dat niet wat kinderachtig? Het antwoord is nee. Gamen was twintig jaar geleden iets wat enkel gedaan werd door nerds op een zolderkamertje, tegenwoordig is het big business. Vooral op de mobiele telefoons overigens: het lijkt wel of er de laatste jaren niemand met een smartphone heeft rondgelopen waarop géén Candy Crush of Farmville geïnstalleerd stond. Aan dat soort spelletjes waag ik dan weer niet: hun infantiele opzet werkt me op de zenuwen en bovendien vind ik het hele concept van uren te moeten wachten tot je weer verder kunt (tenzij je betaalt, uiteraard) om te kotsen. Op mijn telefoon tref je dan ook geen enkel spelletje aan, behalve een paar die Ascha erop gezet heeft om zich ermee te vermaken als haar eigen telefoon leeg is. Wat dat betreft is zij eigenlijk een nog veel grotere gamer dan ik: we hebben dezelfde telefoons, alleen heb ik het 16GB-model. Zij heeft het 64GB-model, en die ruimte heeft ze bijna helemaal opgebruikt aan allerlei spelletjes. Uiteraard sta ik daar als speler vér boven, want ik speel enkel op fatsoenlijke machines zoals een PC of spelcomputer. Desondanks gamen Ascha en ik ook nog regelmatig samen (op een ouder model van de Xbox die al een jaar of 8 onder mijn TV stond). Over die bijzondere ervaring zal ik ooit ook nog wel eens een blog schrijven.

Afijn, het moge duidelijk zijn dat ik enorm in mijn nopjes was met deze nieuwste aanwinst. Naast een geweldig cadeau is het natuurlijk ook wel een bedreiging, want nu klem ik mijn knuisten veel liever om de controller dan dat ik ze boven het toetsenbord houd. Nog even volhouden, Niels. Je bent er bijna doorheen, en dan kun je weer naar hartenlust als een zombie naar je TV-scherm staren. Al met al was Valentijnsdag wel een topdag: naast het prachtige cadeau genoten we van een romantisch diner voor twee (steengrillen in een stinkend restaurant aan de rand van een troosteloze verlaten haven) en zijn we ook nog naar de film geweest (om precies te zijn The Choice, een op-en-top Amerikaanse tearjerker van de bovenste plank, even voorspelbaar als dat een koe boe zegt – ook wel ‘ns leuk, trouwens).

Daarnaast kreeg ik eergisteren leuk nieuws uit onverwachte hoek: de organisatie van de schrijfwedstrijd. Nadat ik hoorde dat ik niet voor de shortlist geselecteerd was, besloot ik om toch maar de stoute schoenen aan te trekken en te informeren of ik niet toevallig toch een toelichting op mijn persoonlijke score kon krijgen. Op de site zelf stond met grote letters geschreven dat er niet over de uitslag gecommuniceerd kon worden, dus ik ging er eigenlijk al min of meer van uit dat ik nul op het rekest zou krijgen. Dat was ook zo, want een dag later kreeg ik een mail dat ze er in principe niet op in zouden gaan, maar ze hielden wel de mogelijkheid open als er niet teveel verzoeken zouden zijn. Ik ging er al min of meer van uit dat ik er nooit meer iets van zou horen, maar toen belandde er gisteren toch een leuke mail in de mailbox. Van de organisatie, met een rapport. Ik citeer:


Een jurylid heeft genoteerd dat niet helemaal uit de verf kwam of het thema verweven was.

Andere opmerkingen die waren genoteerd zijn:

  • ‘heerlijke plot’,
  • ‘leuke stijl’
  • ‘iets te gemaakt’ (Hiermee werd bedoeld dat je stijl nog niet vloeiend is en er daardoor wat te veel zinsconstructies als overgedoseerd/too much werden ervaren.)

Toch is naast die overdosering je stijl heel erg gewaardeerd en is je plot ook opgevallen. Je rapportcijfer was namelijk een 9,1.
Dat is een heel flinke score waar je trots op mag zijn, en het is tevens ver boven het gemiddelde!


Allemachtig, een 9.1! Blijkbaar niet goed genoeg voor de prijzen (aangezien er zeventien verhalen waren die de perfecte score gekregen), maar wel een ontzettende duw in de rug voor een eventueel vervolg. Het idee dat ik blijkbaar toch een goed verhaal heb weten te produceren werkt in ieder geval een stuk beter dan “je bent één van de overige 160”. Bovendien weet ik door de feedback nu precies wat ik de volgende keer anders zal moeten doen. Wordt vervolgd…

Oh, voor de mensen die door dit blog en het vorige wel nieuwsgierig zijn geworden naar het verhaal: klik op de knop hieronder om het te lezen!

Lees het verhaal (pdf)

 

Writer’s Blog (8)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *