Writer’s Blog (9)

book-the-end-wallpaper-1920x1200

Tussenstand: 106.832 woorden

De oplettende lezers zullen vast wel gemerkt hebben dat ik heb gezondigd.
Vorige week vrijdag verscheen er namelijk geen nieuw blogbericht: de eerste keer dit jaar dat ik geskipt heb. Nou had ik natuurlijk in het weekend ervoor al wel een extra blog geschreven, maar toch. Geen zorgen mensen, ik leef nog, en bovendien had ik een uitstekende reden om een weekje vrij te nemen. Ik heb namelijk groot nieuws: ik ben er doorheen. Het verhaal staat op papier. Done. Finito.

Nu hoor ik jullie al handenwrijvend denken: nou Niels, wanneer kan ik mijn exemplaar van je roman ophalen bij de betere boekhandel? Om meteen maar eerlijk te zijn: voorlopig nog even niet. Los van het feit dat ik eerst maar eens op zoek moet naar een uitgever die zo gek is dat hij/zij geld wil steken in een stukje literatuur van bedenkelijke kwaliteit, moet ik er eerst zelf nog maar eens tevreden over zijn. Zoals ik al zei, het verhaal is af, maar dat betekent niet meer dan dat ik de volledige tekst heb uitgeschreven – in klad. Cynisch zou je zelfs kunnen zeggen dat het echte werk nog moet beginnen, want er moet nog van alles worden gefinetuned en bijgeslepen. Het begin bijvoorbeeld, om maar eens wat te noemen. Zoals al eerder gezegd vond ik het begin dusdanig lastig dat ik het maar oversloeg en gelijk aan hoofdstuk 2 begon, met als voornemen om het later af te maken. Nu, twee maanden en een compleet verhaal verder, is daar helaas niks aan veranderd. Het eerste hoofdstuk is ook nog eens het belangrijkste in het hele boek, omdat lezers op basis daarvan doorlezen of ongeïnteresseerd opgeven. Dat wordt dus nog een lastige klus. Daarnaast moet ik ook nog het einde schrijven. Waarschijnlijk wordt dat een soort epiloog vanuit de ogen van een ander personage, om op die manier de gebeurtenissen na het eind van het verhaal nog wat verder toe te lichten. Daar heb ik al wel een beetje een beeld van opgebouwd in m’n hoofd, dus ik vermoed dat dat wel gaat lukken.

Als die laatste puzzelstukjes eenmaal zijn toegevoegd, begint het grote herschrijfproces. Het is iets waar ik al een tijdje naar uitkijk omdat ik de afgelopen maand redelijk rücksichtslos ben doorgewalst. Zo af en toe lees ik nog wel eens iets terug, en dan moet ik regelmatig drie keer in m’n ogen wrijven om er zeker van te zijn dat dat gedrocht wat zich maar nauwelijks een zin mag noemen echt van mij afkomstig is. Ook zijn er verhaaltechnisch nog een aantal problemen: hoewel ik aan het begin van het traject een korte samenvatting van het hele verhaal geschreven heb, ben ik tijdens het schrijfproces diverse keren van mening veranderd in de zin van “oh, dit moet eigenlijk anders” of “het zou beter zijn als de hoofdpersoon dit zou hebben gedaan”. Met andere woorden, de hoofdpersoon aan het eind van het verhaal is niet dezelfde als aan het begin, en er moet nog aardig wat herschreven worden zodat de lezer niet halverwege afhaakt omdat de hoofdpersoon zich ineens heel anders gaat gedragen. Allemaal uitdagingen die ik nog niet eerder heb meegemaakt, puur vanwege het feit dat ik nog nooit zover met een verhaal gekomen ben. Wat het ook allemaal weer spannend maakt.

Daarnaast is er nog een bijkomend nadeel van het schrijven van een verhaal dat zich in de toekomst afspeelt, namelijk dat je enorm goed moet opletten dat alles in je verhaal nog een beetje met elkaar blijft samenhangen. Ik noem een voorbeeld: het verhaal speelt zich af in het jaar 2045, en beschrijft dat er in het jaar 2028 een belangrijke gebeurtenis heeft plaatsgevonden die een aantal andere zaken in beweging heeft gezet. De hoofdpersoon, nu 35 jaar oud, was dus 18 toen dat gebeurde, en met dat soort zaken moet je in het hele verhaal rekening houden. Zo heb ik mezelf er al regelmatig op betrapt dat een gebeurtenis ineens een paar jaar later of eerder plaatsvond. Als je een boek schrijft dat zich in het hier en nu plaatsvindt, hoef je met al dat soort dingen geen rekening te houden. Toch weer een leerpunt voor het volgende boek: eerst een tijdlijn maken.

Regelmatig vragen mensen ook nog hoe het nou eigenlijk met mij gaat, dus hierbij weer even een update. In short: met mij gaat alles over het algemeen nog steeds prima. ‘Over het algemeen’ houdt in dat ik meer dan 95% van de tijd nergens last van heb. Ik voel me goed, heb energie, en m’n hart houdt zich koest. Enige uitzondering is als ik me even een keer wat zwaarder inspan (bijv. afgelopen zaterdag nog in de Xinix, toen ik moest tappen). Dat levert dan redelijk wat vermoeidheid op waardoor mijn hartritme een aantal dagen hoger is dan normaal. Overigens komt dat bij bijna iedereen voor, maar het is bij mij vooral dat het langer duurt om te herstellen. Dat is trouwens ook wel zo’n beetje het enige wat ik er nu van voel, dus wat dat betreft kan ik het allemaal nog een beetje afkloppen!

Writer’s Blog (9)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *