Tip: automatisch een mail ontvangen als er een nieuwe blog geplaatst is? Schrijf je hier in!


Writer’s Blog (4)

Tussenstand: 41.222 woorden

Kijk eens naar het getal op de regel hierboven. Het staat er echt: 41.222! Ruim meer dan de 37.500 waar ik vandaag eigenlijk zou moeten zijn, en dan heb ik zelfs nog een marge van een aantal dagen over. Toen ik op 1 januari begon aan mijn missie, had ik er zelf maar amper geloof in dat ik überhaupt wat woorden op papier zou krijgen, laat staan dat ik binnen een maand ook serieus aan de vijftigduizend zou komen. Nu, amper drie weken later, merk ik plotseling dat de finishlijn in zicht komt. Ik ruik de stal. Het feit dat het tellertje met “aantal woorden te gaan” nu uit nog maar vier cijfers bestaat en dagelijks fors terugloopt, werkt heel motiverend. Stiekem kijk ik dan ook al iets verder voorbij de horizon, naar het boek als geheel. De enorme berg werk die ik voor me zag is al gekrompen tot iets wat nog steeds een forse heuvel is, maar niet meer dan dat. Ja, het zou best eens kunnen gaan lukken.

Lees verder “Writer’s Blog (4)”

Writer’s Blog (4)

Writer’s Blog (3)

overcoming_writers_block

Tussenstand: 27.950 woorden

Zo, weer een week voorbij. Normaal is januari een maand die voorbijkruipt, nu lijkt het wel alsof de 31ste  met een bloedvaart dichterbij komt. We zijn alweer op de helft, wat betekent dat ik ook op de helft zou moeten zijn van mijn doel: 50.000 woorden. En ja, het is deze week weer gelukt. Sterker nog, ik loop nog steeds iets voor op schema. Tussen ons: vijftigduizend is veel. Verschrikkelijk veel. Ik weet niet welke geest die uitdaging verzonnen heeft, maar waarschijnlijk iemand die werkloos thuis op de bank zat. In combinatie met een normale baan is het nauwelijks vol te houden, of je moet tijdens vrijwel elk vrij momentje gaan zitten pennen. Dat is meteen ook mijn probleem: als ik schrijf, dan moet het ook gelijk uren achter elkaar. Ik ben een diesel, ik heb tijd nodig om de motor op gang te krijgen. Als er eenmaal een geruststellend gepruttel uit de machine komt, dan lukt het meestal wel. Maar voordat het eenmaal zover is…

Lees verder “Writer’s Blog (3)”

Writer’s Blog (3)

Writer’s Blog (2)

Tussenstand: 14.831 woorden

Sommige mensen zeggen altijd: als je iets groots wil bereiken, moet je rustig opbouwen. Wil je een marathon lopen? Begin dan met kleine stukjes van vijf á tien kilometer, en dat bouw je dan langzaam op tot een kilometer of dertig. Als je dat onder de knie hebt, dan is het tijd voor de grote dag. Dan begin je overigens ook gewoon rustig en beheerst. Er zijn miljoenen lopers geweest die zichzelf in de eerste kilometers al opgeblazen hebben doordat ze veel te snel begonnen zijn. Met een geleidelijke aanpak zul je uiteindelijk de finishlijn behalen, zonder hierbij jezelf tot op het bot uit te wringen.

Tegen alle mensen die dit verkondigen wil ik graag iets zeggen.

Fuck jullie allemaal.

Lees verder “Writer’s Blog (2)”

Writer’s Blog (2)

Writer’s Blog (1)

Tussenstand: 0 woorden

Januari.
Ik ben blij dat ze de meest vervelende maand meteen aan het begin van het jaar hebben gestopt, dan hebben we die maar vast gehad. Na alle gezelligheid en lichtpuntjes van december lijkt het altijd alsof de eerste maandag van januari een soort vrije val is in een gat van depressieve zwartheid. Januari is koud, januari is ongezellig. Als je naar buiten kijkt staar je in een grijze waas waarin elke boom zich ertoe lijkt te lenen om jezelf aan op te hangen. Toch ben ik januari in de loop der jaren steeds meer gaan waarderen. Waarom? Het is een nieuw begin – een nieuw jaar – en alles is nog mogelijk.

Lees verder “Writer’s Blog (1)”

Writer’s Blog (1)

Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken

Op het moment dat ik dit blog schrijf is het dinsdag 15 december. Op de dag af zeven maanden geleden dat mijn hart besloot om het bijltje er bij neer te leggen. Zeven maanden die in sommige opzichten een draaikolk waren van emoties, maar toch ook voorbij zijn gevlogen. In deze tijd ben ik uitgegroeid van een gezonde jongvolwassene tot hartpatiënt. Die verandering ging niet zonder slag of stoot, en ik merk nog steeds wel dat ik het er regelmatig moeilijk mee heb, maar ook vind ik steeds meer berusting in mijn lot. Al met al is het allemaal zo erg nog niet.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 9: terugblikken en vooruit kijken

Mijn leven als hartpatiënt, deel 8: de andere kant van de geneeskunde

Goed. Je bent hartpatiënt en je weet dat je daar nooit meer van geneest. Althans, dat is wat de arts in het ziekenhuis je vertelt. Dat is overigens helemaal geen zekerheid – eigenlijk zijn de symptomen die ik heb nauwelijks te verklaren, maar zo’n arts wordt door de verzekering verplicht om een diagnose te stellen of anders krijgen ze geen centjes meer voor verdere behandeling. Dat werd dus DCM voor mij. In het ziekenhuis gingen ze verder met medicijnen, maar ik merkte dat ik steeds meer behoefte had aan een second opinion. Via m’n ouders kwam ik op die manier terecht bij een alternatieve genezer, iets wat volledig nieuw voor mij was.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 8: de andere kant van de geneeskunde”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 8: de andere kant van de geneeskunde

Mijn leven als hartpatiënt, deel 7: niet alleen

Eenzaamheid.
Het is een begrip dat de laatste jaren enorm vaak in de media naar boven komt: het moge duidelijk zijn, de gemiddelde Nederlander in 2015 is eenzaam. Op dit moment is het vooral onder ouderen, maar ook jongeren hebben er in toenemende mate last van. Ook mij overviel het de afgelopen maanden regelmatig. Neem dit niet letterlijk op: over gebrek aan aandacht heb ik niets te klagen. Nog steeds kan ik niet of nauwelijks over straat of ik word wel aangesproken door iemand die even wil informeren hoe het is. Wat dat betreft ben ik blij dat ik in een warm dorp als Nieuwendijk mag wonen en niet anoniem in een stadsappartementje waar je je buren niet eens kent. Maar toch: eenzaamheid is iets wat continu om de hoek komt kijken.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 7: niet alleen”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 7: niet alleen

Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie

Veel mensen denken dat je de ergste klap gehad hebt zodra je weer terug bent uit het ziekenhuis. Dat dacht ik in eerste instantie ook, maar tot na de zomervakantie leefde ik nog in een cocon van onverstoorbaarheid. Ik stopte mijn hartstilstand in het hokje van toeval, er geen rekening mee houdend dat het wel eens iets blijvends zou kunnen zijn. Op aanraden van de revalidatiecoach bezocht ik in die maanden ook een keer een psycholoog, puur om even te praten over hoe ik me voelde. Binnen 10 minuten stond ik weer buiten, omdat ik het gevoel had dat er helemaal niks was om over te praten. Inmiddels weet ik wel beter – de echte klap kwam pas tijdens dat gesprek in dat ziekenhuis. Vanaf nu verdeel ik mijn levensloop in twee periodes: vóór en ná de hartstilstand. Talloze keren heb ik gewenst dat ik weer even kon terugspoelen naar die eerste periode. Toch besefte ik dan steeds weer dat het nooit meer zo gaat zijn als vroeger, en dat dat misschien ook maar beter is: wat als ik mijn hartstilstand niet in bed had gehad, maar als ik toevallig net op de WC zat met een afgesloten deur? Wat als Ascha niet wakker was geworden? Wat als het tijdens het autorijden was gebeurd? Kortom: er waren wel duizend andere situaties te bedenken waarin het anders was afgelopen dan hoe het nu gegaan is. Veel scenario’s die nu niet meer zullen gaan plaatsvinden dankzij mijn ICD. Dat is wel een geruststellende gedachte.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie

Iepje en ik

icd

Lezers.
Vandaag wil ik jullie voorstellen aan een goede vriend van me. Een persoon, in overdrachtelijke zin, die me na aan het hart gaat. We kennen elkaar nog niet zo lang, maar ik kan wel zeggen dat we de afgelopen maanden enorm naar elkaar toegegroeid zijn. Sterker nog, ik durf zelfs te beweren dat we onafscheidelijk zijn van elkaar. Waar ik wandel, daar wandelt hij met me mee. Als er maar één paar schoenafdrukken in het zand staat, dan is dat omdat hij me daar gedragen heeft. Of zoiets.

Lees verder “Iepje en ik”

Iepje en ik