Tip: automatisch een mail ontvangen als er een nieuwe blog geplaatst is? Schrijf je hier in!


Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie

Veel mensen denken dat je de ergste klap gehad hebt zodra je weer terug bent uit het ziekenhuis. Dat dacht ik in eerste instantie ook, maar tot na de zomervakantie leefde ik nog in een cocon van onverstoorbaarheid. Ik stopte mijn hartstilstand in het hokje van toeval, er geen rekening mee houdend dat het wel eens iets blijvends zou kunnen zijn. Op aanraden van de revalidatiecoach bezocht ik in die maanden ook een keer een psycholoog, puur om even te praten over hoe ik me voelde. Binnen 10 minuten stond ik weer buiten, omdat ik het gevoel had dat er helemaal niks was om over te praten. Inmiddels weet ik wel beter – de echte klap kwam pas tijdens dat gesprek in dat ziekenhuis. Vanaf nu verdeel ik mijn levensloop in twee periodes: vóór en ná de hartstilstand. Talloze keren heb ik gewenst dat ik weer even kon terugspoelen naar die eerste periode. Toch besefte ik dan steeds weer dat het nooit meer zo gaat zijn als vroeger, en dat dat misschien ook maar beter is: wat als ik mijn hartstilstand niet in bed had gehad, maar als ik toevallig net op de WC zat met een afgesloten deur? Wat als Ascha niet wakker was geworden? Wat als het tijdens het autorijden was gebeurd? Kortom: er waren wel duizend andere situaties te bedenken waarin het anders was afgelopen dan hoe het nu gegaan is. Veel scenario’s die nu niet meer zullen gaan plaatsvinden dankzij mijn ICD. Dat is wel een geruststellende gedachte.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 6: de lange weg naar acceptatie

Iepje en ik

icd

Lezers.
Vandaag wil ik jullie voorstellen aan een goede vriend van me. Een persoon, in overdrachtelijke zin, die me na aan het hart gaat. We kennen elkaar nog niet zo lang, maar ik kan wel zeggen dat we de afgelopen maanden enorm naar elkaar toegegroeid zijn. Sterker nog, ik durf zelfs te beweren dat we onafscheidelijk zijn van elkaar. Waar ik wandel, daar wandelt hij met me mee. Als er maar één paar schoenafdrukken in het zand staat, dan is dat omdat hij me daar gedragen heeft. Of zoiets.

Lees verder “Iepje en ik”

Iepje en ik

Niels Recenseert Alles: Hellofresh

hellofresh-logo

Dames en heren, met enige trots presenteer ik u een nieuwe rubriek: Niels Recenseert Alles! En geloof me, de naam dekt de lading. In deze rubriek neem ik allerlei soorten dingen onder de loep en op de korrel. Dit kan variëren van apparatuur, muziek, games, en films tot festivals en compleet andere zaken die in geen enkele categorie thuishoren. De eerste is er al meteen zo eentje: Hellofresh. Je kunt er moeilijk omheen, want sinds een paar jaar zijn ze ineens overal: je ziet ze in reclames op TV, in advertenties in de krant en op internet en de groen-witte bestelbusjes met hun logo erop rijden af en aan. Maar wat is het nou precies en doet u er goed aan om zelf ook een Hellofresh-abonnement te nemen? Ik zoek het uit.

Lees verder “Niels Recenseert Alles: Hellofresh”

Niels Recenseert Alles: Hellofresh

Mijn leven als hartpatiënt, deel 5: de langste zomer ooit

Eén ding wat ik de afgelopen weken weer heb mogen ervaren is hoe snel de tamtam op internet rond gaat. Drie weken geleden startte ik dit blog als persoonlijk “frustratie”-dagboek, en inmiddels is de standaard gespreksopening van mensen die ik tegenkom veranderd van “Hey, hoe is het nu met je hart?” in “Hey, ik heb je blog gelezen!”. Toch wel een bijzondere gewaarwording en ook wel een beetje overweldigend – ik ben een nogal verlegen persoon, en stiekem veel te bescheiden om op die manier over m’n eigen schrijfsels te praten. Maar het wordt enorm gewaardeerd, mensen! Ga zo door met lezen, dan zorg ik wel voor vers leesvoer.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 5: de langste zomer ooit”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 5: de langste zomer ooit

Testing, 1… 2… (deel 2)

Ik heb voor mezelf een structuur bedacht waarin ik dit blog in de komende weken ga voortzetten. Op vrijdag zal ik trouw een nieuwe episode uitbrengen van mijn strubbelingen en ervaringen als hartpatiënt, om op maandag over andere onderwerpen die ik wél leuk vind te vertellen. Vorige week heb ik al een korte inleiding gegeven op het testvak en hoe anderen daar tegenaan kijken (hint: niet zo positief).
Vandaag: een stoomcursus testen voor dummies.

Lees verder “Testing, 1… 2… (deel 2)”

Testing, 1… 2… (deel 2)

Mijn leven als hartpatiënt, deel 4: revalideren kun je leren

old-woman-running-clip-art-111777old-people-cartoons-clip-art-23282

Na het verfrissende uitstapje naar mijn werk van afgelopen maandag is het vandaag weer tijd om de draad op te pakken waar we vorige week geëindigd zijn: bij het vertrek uit het ziekenhuis. Vandaag wil ik het hebben over de minstens zo boeiende periode die erna kwam: de revalidatie.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 4: revalideren kun je leren”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 4: revalideren kun je leren

Testing, 1… 2…

Even uw aandacht voor iets anders.

Na drie blogs te hebben gehuild over hoe slecht ik het allemaal wel niet getroffen heb en dat het zo erg is voor mij en mijn familie, is het nu tijd om therapeutisch een keer een ander onderwerp aan te snijden. Aangezien dit blog toch voornamelijk over mezelf gaat ben ik zo brutaal om dan maar iets te schrijven over iets wat me wekelijks 40 uur kost: mijn werk. Ben je enkel geïnteresseerd in zielige verhalen of hartproblemen, stop dan nu met lezen en wacht op deel 4 van mijn hartverscheurende verhaal, dat aanstaande vrijdag in dit feuilleton geplaatst wordt.

Lees verder “Testing, 1… 2…”

Testing, 1… 2…

Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis

Over zogenaamde bijna-dood-ervaringen (Engels: near death experiences) is in de loop der jaren al heel wat gezegd en geschreven. Mensen die er eentje meemaken omschrijven de situatie vaak met bewoordingen als “losraken van het lichaam”, “volledige rust en kalmte” en “een donkere tunnel met wit licht aan het eind”. Overal het algemeen zijn de meeste ervaringen opmerkelijk positief en er schijnen zelfs mensen te zijn die het een kick vinden om er eentje mee te maken (zie ook de nogal lugubere film Flatliners als voorbeeld). Complete boeken zijn er volgeschreven over ervaringen die mensen in het voorportaal van het hiernamaals hebben meegemaakt, en over het algemeen zijn mensen er na afloop dan ook heilig van overtuigd dat er daadwerkelijk een leven na de dood is. Wat betreft mijn eigen ervaring heb ik geen boek nodig, maar heb ik aan vier letters voldoende: niks. Misschien komt het omdat ik op het moment van de hartstilstand nog lag te slapen, maar de hele bijna-dood-ervaring valt voor mij samen te vatten in de volgende zin: op donderdagavond ging ik na een dag fietsen moe en voldaan naar bed, en vervolgens werd ik zondagochtend wakker in een ziekenhuisbed: vastgesnoerd, gedrogeerd en bovendien volkomen in verwarring.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 3: het ziekenhuis

Mijn leven als hartpatiënt, deel 2

Het leuke van een blog is dat je er naar kunt kijken als een geoloog die aardlagen bestudeert: door naar de structuur en de toon te kijken van de verschillende items kun je precies zien hoe iemand zich in een bepaalde periode voelde. Dat in ogenschouw nemend was mijn vorige blog een periode van actief vulkanisme. De frustratie druipt er werkelijk van af. Nu, twee weken later moet ik eigenlijk alweer toegeven dat de situatie weer heel anders is. Daarover later meer.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 2”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 2

Mijn leven als hartpatiënt, deel 1

Zo. De kop is eraf, hierbij verklaar ik het dagboek “Mijn leven als hartpatiënt” voor geopend. Zware titel misschien? Ik denk het wel, maar volgens de cardioloog moet ik “er mee leren leven dat ik een ernstige ziekte onder de leden heb”. Vanaf heden wil ik dus te boek staan als hartpatiënt. Met alle leuke extraatjes die erbij horen. Invalidenparkeerplaats? Opgerot. MIJN plekje. Collecteren voor jonge hartpatiëntjes? That’s me, man. In hart en nieren.

Waarom dit dagboek? Meerdere redenen. Eén: schrijven is leuk (vind ik). Twee: schrijven lucht op. Nu ik hier met half verkrampte vingers en samengeperste tanden het toetsenbord gesel voel ik gewoon hoe een deel van de frustratie eruit stroomt. Dat lucht effe op. De derde reden, en misschien wel de meest ingrijpende, is dat het mij en anderen een inkijkje biedt in het leven hoe het er op dit moment voorstaat. Zodat ik er zelf later weer met een glimlach op terug kan blikken als het allemaal weer een stuk beter gaat.

Lees verder “Mijn leven als hartpatiënt, deel 1”

Mijn leven als hartpatiënt, deel 1